تاریخچه روانپزشکی در جهان

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

روان‌پزشکی یکی از تخصص‌های پزشکی است. این رشته تخصصی به بررسی مسایل رفتاری، هیجانی و پیشگیری و درمان اختلالات روانی آدمی می‌پردازد. ارزیابی روان‌پزشکی معمولاً شامل اخذ شرح حال و معاینه وضعیت روانی است. معاینه فیزیکی، انجام آزمایش و گاه تصویربرداری از مغز از جمله روش‌هایی هستند که برای بررسی و ردکردن علل طبی احتمالی ایجادکننده علایم به کار می‌روند.

در روانپزشکی مانند سایر رشته های پزشکی، شیوع، علل، علائم، تشخیص افتراقی و پیش آگهی و درمان بیماری های روانی مطرح است.

روانپزشکی

تاریخچه روانپزشکی در جهان

پیش از تاریخ : در دوران پیش از تاریخ برای درمان بیماری‌ها روانی، جمجمه را سوراخ می‌کردند.

اولین تمدن‌ها در مصر و خاورمیانه: علت بیماری‌های روانی را نیروهای جادویی می‌دانستند و درمان‌گران اصلی جادوگران بودند که از مناسک مذهبی و جادویی جهت کنترل این نیروها استفاده می‌کردند.

یونان و روم باستان: توصیف مشکلات روانی با فلسفه درآمیخته بود. بقراط اخلاط اربعه را مطرح کرد و افلاطون و ارسطو نیز نگاه فلسفی به این موضوع داشتند. جالینوس بزرگترین پزشک رومی به وجود اخلاط به شکل طبیعی و غیرطبیعی و چهارحالت گرم، سرد، خشک و مرطوب و همچنین روح‌های طبیعی و حیوانی اعتقاد داشت. نه در یونان و نه در روم مسؤلیت اجتماعی در مقابل بیماران روانی وجود نداشت و به جز موارد معدود بیماران یا در خانه محبوس یا به زنجیر کشیده می‌شدند.

در اروپای مسیحی علت اصلی بیماری را علل فراطبیعی می‌دانستند و اخترشناسی راهنمای اصلی برای هدایت درمان‌گران بود. در دوره اسلامی جامعه در مقابل حفاظت مشفقانه از افراد مجنون مسئول بود و بیمارستان‌هایی در بغداد (۷۵۰میلادی) و قاهره (۸۷۳ میلادی) تاسیس گردید که دارای بخش‌های روان‌پزشکی بودند. همچنین چند آسایشگاه ویژه بیماران روانی در دمشق (۸۰۰میلادی) و بعضی از شهرهای دیگر از جمله شهرهای اسپانیایی تحت فرمان مسلمین برقرار گردید.

نظریه مسیحی در مورد جنون بین طرد کردن و تحمل کردن متغیر بود و تنها در قرن سیزدهم بود که بیمارستان هایی با بخش‌های روانی در فرانسه، آلمان و سوییس ایجاد گردید. نخستین آسایشگاه در اروپای مسیحی در شهر بالنسیای اسپانیا در سال ۱۴۰۹ تحت تاثیر فرهنگ اسلامی بنا گذاشته شد.

یکی از معروف‌ترین دانشمندان اسلامی ابوعلی سینا در کتاب قانون خود توضیح داد که بعضی از بیماری‌های جسمی ناشی از اختلالات هیجانی می‌باشد. کتاب وی به طور گسترده‌ای توسط درمان‌گران مسیحی و مسلمان مورد استفاده قرار گرفت.

رنسانس : پاراسلسوس معروف‌ترین طبیب زمان خود بود. این پزشک آلمانی‌الاصل متولد سوییس نظرات مبهمی در مورد بیماری‌های روانی داشت ولی مهم‌ترین نکته در مورد وی توضیح بعضی داروهای ویژه برای بیماریهای روانی و همچنین مطرح کردن روان‌درمانی برای بعضی بیماران روانی بود. ویر طبیب آلمانی-هلندی که درسال ۱۵۶۳ کتابی به نام Description of Demons را منتشر کرد و در این کتاب جادوگرانی را که نسبت به اعمال خود مسئول نبوده و خود از نظر روانی بی‌ثبات بودند را مورد خطاب قرار داده و مطرح نمود که این افراد خود نیاز به طبیب دارند. برای سالها این فرد نادیده گرفته شد ولی در سال های اخیر با ایجاد تئوری های سایکودینامیک و روان‌درمانی نقش ویر به عنوان پیشتاز این تفکرات مشخص‌تر گردید.

قرن هفدهم: سیدنهام بسیاری از علائم هیستری را شرح داد و فکر می‌کرد آن ناشی از ارواح حیوانی غیر طبیعی می‌باشد.

قرن هجدهم: دستاوردها و روشنگری‌ها در این قرن بود که تئوری‌های جدید بیماری‌های روانی را جایگزین تفکرات قدیم بقراط و دیگرانی که فکر می‌کردند، بیماری روانی ناشی از ارواح است نمود. جالینوس برای اولین بار اصطلاح بیماری اعصاب یا Neurosis و Neurotic را شرح داد. جالینوس بیان کرد که مغز شامل ارگان‌های جدا از هم می‌باشد که هر کدام فضای خاصی را اشغال کرده و شخصیت را شکل می‌دهند. در اوائل این قرن مجانین را به عنوان بیماری‌های غیر قابل علاج زندانی و زنجیر کرده و کتک می‌زدند ولی کم‌کم کارهایی که بقیه پزشکان کردند زمینه ساز یک اتفاق مهم گردید.

پینل درسال ۱۷۹۷ زنجیرهایی را که به پاهای بیماران بیمارستانی در پاریس بسته شده بود را باز نمود. وی طبقه بندی جدیدی از بیماران روانی را ارائه و بیان نمود. او اعتقاد داشت، علت بیماری‌های روانی ناشی از توارث و تاثیر محیط می‌باشد و همچنین با ارائه متد درمان اخلاقی توانست بعضی از علائم جنون را کاهش دهد.

فیلیپ پینل. بسیاری او را پدر روانپزشکی می‌دانند.

قرن نوزدهم: کارهای پینل با افرادی چون اسکیرول، فالره و بیلاژه ادامه پیدا کرد. در انگلستان توک و در آمریکا بنجامین راش روان‌پزشکی جدید را بنیان نهادند. بنجامین راش پدر روان‌پزشکی آمریکا نام گرفته‌است.

قرن بیستم: کرپلین، علائم توهم و هذیان را توضیح داد. بلولر ابداع کننده اصطلاح اسکیزوفرنی بود. ساکل ونیزی در سال ۱۹۳۵ شوک با انسولین را ابداع نمود. بینی و کراتی در سال ۱۹۳۸ الکتروشوک را معرفی کردند.

زیگموند فروید ابداع کننده روان‌کاوی که ناخودآگاه را مطرح کرد و معتقد بود بسیاری از مشکلات بعدی، ناشی از تعارضات زمان کودکی است. تئوری‌های روانکاوانه با دانشمندانی چون آدلر، یونگ، کارن هورنای و دیگران ادامه پیدا کرد. به‌ویژه بعد از جنگ جهانی دوم درمان‌هایی غیر از درمان‌های روان‌کاوی مطرح گردید که در درمان بیماری‌های مختلف روان‌پزشکی تاثیر به‌سزایی داشت. روان درمانی‌های جدید به ویژه روان‌درمانی‌های کوتاه‌مدت مطرح شد و در ادامه رفتاردرمانی و شناخت‌درمانی وارد کارزار گردید.

همزمان با این وقایع کشف داروهای مختلف که خود انقلاب دیگری در درمان بیماران بود به وقوع پیوست. معرفی لتیوم درسال ۱۹۴۹ که البته درسال ۱۹۷۰ مورد تایید FDA قرار گرفت. کشف داروی کلرپرومازین درسال ۱۹۵۲، داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای نظیر ایمی پرامین و همچنین مهار کننده‌های MAO در سال ۱۹۵۷، معرفی کلردیازپوکساید و دیازپام در سال های ۱۹۶۰ الی ۱۹۶۳، معرفی فلوکستین (پروزاک) در سال ۱۹۸۷.

  • منتشر کننده :
    علیرضا نوربخش
  • تعداد بازدید :
    93 views
۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید

6 + شانزده =

  1. عضو  آکادمی اعصاب آمریکا
  2. استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران
  3. عضو ممتاز کالج بین المللی پزشکان روانتنی
  4. متخصص اختلالات اعصاب و روان از کالج سلطنتی روانپزشکان انگلستان.
  5. عضو موسس و مدير عامل بيمارستان ايرانيان
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه